دقيقاً مثل تو از هر چه آدم هست بيزارم
و از ماندن کنار اين همه نامرد، ناچارم
دهانم شعله زار بادهاي استخوان کوبست
شبيه کوره هاي مرگ از آتش تلنبارم
درختي آشيان در بادم و مي ترسم از گنجشک
و مي ترسم بکوبد ريشه را دست تبر دارم
چه مي شد تا زمستانهاي دور از دست برگردند
دوباره از خودم يکبار ديگر دست بردارم
تو مي داني که من از بادهاي فتنه مي لرزم
چگونه آشيان بر شانه هاي بيد بگذارم
چه باقي مانده از من ـ اين من تاريک يخبندان ـ
نه شب، نه باد، نه سنگم، نه مي چرخم، نه مي بارم
براي آن شب ديجور خوشبختي که در راه هست
بنا دارم بريزم لحظه اي در خويش آوارم
تمام قريه هاي اين حوالي گرگ باران اند
بگو آخر سرم را بر کدامين چاه بگذارم؟

سالها بود تو را می کردم

همه شب تا به سحرگاه دعا

یاد داری که به من می دادی

درس آزادگی و مهر و وفا

همه کردند چرا ما نکنیم
وصف روی گل زیبای تو را

تا ته دسته فرو خواهم کرد

خنجر خود به گلوگاه نگاه

تو اگر خم نشوی تو نرود

 
قد رعنای تو از این درگاه

مادرت خوان کرم بود و بداد از پس و پیش

به یتیمان زر و مال و به فقیران بز و میش

یاد داری که تو را شب به سحر می‌کردم

صد دعا از دل مجروح پریشان احوال

وه که بر پشت تو افتادن و جنبش چه خوشست

کاکل مشک فشان با وزش باد شمال

عوفی خسته اگر بر تو نهد منع مکن

نام عاشق کشی و شیوه آشوب احوال

بقیه اش را هم میخواهی بدانی؟

ای‌ خداوند!

به‌ علمای‌ ما مسوولیت                                                                                   

و به‌ عوام‌ ما علم‌ و به دینداران ما دین  

و  به‌ مومنان‌ ما روشنایی‌ و به‌ روشنفکران‌ ما ایمان‌

و به‌ متعصبین‌ ما فهم‌ و به‌ فهمیدگان‌ ما تعصب

و به‌ زنان‌ ما شعور و به‌ مردان‌ ما شرف‌

 و به‌ پیران‌ ما آگاهی‌ و به‌ جوانان‌ ما اصالت

‌و به‌ اساتید ما عقیده‌ و به‌ دانشجویان‌ ما نیز عقیده

‌ و به‌ خفتگان‌ ما بیداری‌ و به‌ بیداران‌ ما اراده 

و به نشستگان ما قیام‌ و به‌ خاموشان‌ ما فریاد

 و به‌ نویسندگان‌ ما تعهد و به‌ هنرمندان‌ ما درد و به‌ شاعران‌ ما شعور

و به‌ محققان‌ ما هدف‌ و به مبلغان ما حقیقت 

و به‌ حسودان‌ ما شفا و به‌ خودبینان‌ ما انصاف‌

و به‌ فحاشان‌ ما ادب‌

و به‌ فرقه‌های‌ ما وحدت‌

و به مردم ما خود آگاهی

و به‌ همه‌ ملت‌ ما همت‌ تصمیم‌ و استعداد فداکاری‌ و شایستگی‌ نجات‌ و عزت‌ ببخشا.

خدایا: خودخواهی را چندان در من بکُش ، یا چندان برکش

تا خودخواهی دیگران را احساس نکنم و از آن در رنج نباشم.

خدایا: به مذهبی ها بفهمان که:

آدم از خاک است.

بگو که:

یک پدیده مادی نیز به همان اندازه خدا را معنی می کند که یک پدیده غیبی،

در دنیا همان اندازه خدا وجود دارد که در آخرت.

و مذهب اگر پیش از مرگ به کار نیاید ، پس از مرگ به هیچ کار نخواهد آمد.

خدایا:

رحمتی کن تا ایمان ، نام و نان برایم نیاورد.

 قوتم بخش تا نانم را و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم.

تا از آنها باشم که پول دنیا را میگیرند

 و برای دین کار می کنند نه از آنها که پول دین میگیرند و برای دنیا کار می کنند

من با عشق آشنا شدم

و چه کسی این چنین آشنا شده است ؟

          هنگامی دستم را دراز کردم که دستی نبود.

                             هنگامی لب به زمزمه گشودم ،

                  که مخاطبی نداشتم.

                               و هنگامی تشنه ی آتش شدم ،

                                   که در برابرم دریا بود و دریا و دریا.....!

تو را دوست دارم، به تو نیازمندم، به تو عشق می ورزم، بی تو زندگی

 دشواراست،

 بی تو من هم نیستم ؛ هستم ، اما من نیستم ؛ یک موجودی خواهم بود

 توخالی ،

 پوک ، سرگردان ، بی امید ، سرد ، تلخ ، بیزار ، بدبین ، کینه دار ، عقده دار

 ، بیتاب ،

 بی روح ، بی دل ، بی روشنی ، بی شیرینی ، بی انتظار ، بیهوده ، منی

 بی تو

یعنی هیچ! ...

 بیزارم، از باید بیزارم، از هر چه و هر که تو را در بند می کشد بیزارم.

ای آزادی، چه زندان ها برایت کشیده ام !

 و چه زندان ها خواهم کشید و چه شکنجه ها تحمل کرده ام و چه

 شکنجه ها تحمل

 خواهم کرد.

 اما خود را به استبداد نخواهم فروخت، من پرورده ی آزادی ام،

 استادم علی است،

مرد بی بیم و بی ضعف و پر صبر، و پیشوایم مصدق، مرد آزاد، مرد،

که هفتاد سال

برای آزادی نالید.

من هرچه کنند، جز در هوای تو دم نخواهم زد. اما،

 من به دانستن از تو نیازمندم، دریغ

 مکن، بگو هر لحظه کجایی چه می کنی؟ نا بدانم آن لحظه کجا باشم،

 چه کنم؟ ...

از باغ می برند تا چراغانی ات کنند

 تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

پر کرده اند صبح تو را ابرهای تار

  تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند

   این بار می برند که زندانی ات کنند

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست

  از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند!

ای گل گمان نکن به شب جشن می روی

 شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

  گاهی نشانه ایست که قربانی ات کنند

تو هرچه می خواهی باش ، اما ... آدم باش !!!

چقدر نشنیدن ها و نشناختن ها و نفهمیدن ها است كه به این مردم،

 آسایش و خوشبختی بخشیده است !!!

مگر نمی دانی بزرگ ترین دشمن آدمی فهم اوست؟

 پس تا می توانی خر باش تا خوش باشی.

امروز گرسنگی فكر ، از گرسنگی نان فاجعه انگیزتر است .

برای خوشبخت بودن ، به هیچ چیز نیاز نیست جز به نفهمیدن !

روی شعرم ستاره می بارد 
در زمستان دشت کاغذها 
پنجه هایم جرقه می کارد 
شعر دیوانه ی تب آلودم 
شرمگین از شیار خواهشها 
پیکرش را دو باره می سوزد 
عطش جاودان آتش ها 
آری آغاز دوست داشتن است 
گرچه پایان راه ناپیداست 
من به پایان دگر نیندیشم 
که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا هراسیدن 
شب پر از قطره های الماس است 
آنچه از شب به جای می ماند 
عطر سکر آور گل یاس است 
آه بگذار گم شوم در تو 
کس نیابد دگر نشانه ی من 
روح سوزان و آه مرطوبت 
بوزد بر تن ترانه من 
آه بگذار زین دریچه باز 
خفته بر بال گرم رویاها 
همره روزها سفر گیرم 
بگریزم ز مرز دنیاها 
دانی از زندگی چه می خواهم 
من تو باشم .. تو .. پای تا سر تو 
زندگی گر هزار باره بود 
بار دیگر تو .. بار دیگر تو 
آنچه در من نهفته دریایی ست 
کی توان نهفتنم باشد 
با تو زین سهمگین توفان 
کاش یارای گفتنم باشد 

بس که لبریزم از تو می خواهم 
بروم در میان صحراها 
سر بسایم به سنگ کوهستان 
تن بکوبم به موج دریاها 
بس که لبریزم از تو می خواهم 
چون غباری ز خود فرو ریزم 
زیر پای تو سر نهم آرام 
به سبک سایه به تو آویزم 
آری آغاز دوست داشتن است 
گرچه پایان راه نا پیداست 
من به پایان دگر نیندیشم 

که همین دوست داشتن زیباست

تفنگت را زمین بگذار

که من بیزارم از دیدار این خونبار ناهنجار
تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان‌کن
ندارم جز زبان دل، دلی لبریز از مهر تو
ای با دوستی دشمن

زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی‌ست
زبان قهر چنگیزی‌ست
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید

برادر! گر که می‌خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان‌کش برون آید

تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟
اگر جان را خدا داده‌ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه‌ی غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق‌گویی و حق‌جویی
و حق با توست
ولی حق را، برادر جان
به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست...

اگر این بار شد وجدان خواب‌آلوده‌ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار...