| تبليغات | X |
هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم
با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم
اندوه من انبوه تر از دامن الوند
بشکوه تر از کوه دماوند غرورم
یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است
تنها سر مویی ز سر موی تو دورم
ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش
تو قاف قرار من و من عین عبورم
بگذار به بالای بلند تو ببالم
کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم
+ نوشته شده در چهارشنبه 1386/09/28ساعت 9:38 بعد از ظهر توسط mmk |
شبي در اوج تنهايي ودر يک انتظار سرد
پريشان وپريشان با دلي پر درد
فضاي خاطراتم از غروب يک ستاره غرق خون گرديد
حصار ديدگانم گشت باراني، غم ودردم فزون گرديد
ودر آن عزلت جانفرساي تنهايي
ودر آبي ترين درياي غمناکي
پرستوي خيالم کرد گذر از خاطرات عشق جانسوزت
گذر کرد از سيه مويت ،لبانت ،ابروانت ،تير مژگانت
وشد يادآور زيبايي روزي
که صيد من بودند دل ربايان فراواني
ومن از بين آن گل ها تورا با ساز خوشبختي صدا کردم
سراي نااميدي را به دشتي از غم واندوه رها کردم
تو با صد عشوه وصدناز مرا بر دام خود کردي
ولي افسوس وصد افسوس که آن عشوه گري گرديد داستاني
چگونه داستاني ؟داستاني دردناک وبي سرانجامي
بلي ،دل را ربودي از کفم رفتي
نمي دانم چرا رفتي ؟خطا کردي؟
+ نوشته شده در یکشنبه 1386/09/25ساعت 5:59 بعد از ظهر توسط mmk |
گفتم شبي به مهدي،بردي دلم ز دستم
من منتظر به راهت،شب تا سحر نشستم
گفتا چه كار بهتر،زين انتظار جانان
من راه وصل خود را، بر روي تو نبستم
گفتم دلم ندارد،بي تو قرار و آرام
من عقده دلم را،امشب دگر گسستم
گفتا هواي نفست،باشد حجاب وصلم
گر نفس را شكستي،دستت رسد به دستم
+ نوشته شده در جمعه 1386/09/23ساعت 8:40 قبل از ظهر توسط mmk |
نامت چه بود؟ آدم فرزندِ كي ؟ من را نیست نه مادری و نه پدری بنویس اول یتیم عالم خلقت محل تولد؟ بهشت پاک اینک محل سکونت؟ زمین خاک آن چیست بر گُرده نهادی؟امانت است. قدت؟ روزی چنان بلند که همسایه خدا ، اینک به قدر سایه بختم بروی خاک اعضای خانواده؟ حوای خوب و پاک، قابیل وحشتناک،هابیل زیر خاک روز تولدت؟در جمعه ای ،به گمانم روز عشق رنگت؟ اینک فقط سیاه ز شرم چنان گناه وزنت؟نه آنچنان سبک که پَرم در هوای دوست نه آنچنان سنگین که نشینم به این زمین جنست؟ نیمی مرا زخاک نیمی دگر خدا شغلت؟ در کار کشت امید بروی خاک شاکی تو؟ خدا نام وکیل؟ آن هم فقط خدا جرمت؟ یک سیب از درخت وسوسه تنها همین؟ همین و بس حکمت؟ تبعید در زمین همدمت در گناه ؟ حوای آشنا ترسیده ای؟ کمی زچه؟ که شوم من اسیر خاک آیا کسی به ملاقاتت آمده است؟ بلی چه کس؟ گاهی فقط خدا داری گلایه ای؟ دیگر گِله نه ولی... ولی که چه؟حکمی چنین آن هم به یک گناه؟!!!! دلتنگ گشته ای؟ زیاد برای که؟ تنها فقط خدا آورده ای سند؟ بلی چه؟دو قطره اشک داری تو ضامنی؟ بلی چه کس؟ تنها کس خدا در آخرین دفاع؟ می خوانمش چنان که اجابت کند دعا
+ نوشته شده در جمعه 1386/09/23ساعت 8:7 قبل از ظهر توسط mmk |
مترسانم دگر دوزخ ندارد آتشی
آنان که می سوزند خود آتش زدنیا می برن
+ نوشته شده در چهارشنبه 1386/09/21ساعت 9:17 بعد از ظهر توسط mmk |
گفتمش دل می خری؟پرسید چند؟ گفتمش دل مال تو،تنها بخند خنده کرد و دل زدستانم ربود تا به خود باز آمدم،او رفته بود دل زدستش روی خاک افتاده بود جای پایش روی دل،جا مانده بود.
+ نوشته شده در دوشنبه 1386/09/19ساعت 6:17 بعد از ظهر توسط mmk |
ای خدا !تنهای تنها مانده ام
می رسد بانگی به گوشم آشنا
این صدای پای تصویر دل است
می رسد ازکوچه های آشنا
*
دسته دسته گل نثار مقدمش
او که می آید مرا یاری کند
در هجوم و حشی این روزگار
از امید من پرستاری کند
*
دل می آید روی چشمم جای او
زخم هایم را فقط او مرهم است
با خوشحالی می روم پیشباز او
او که پاک پاک مثل مریم است
*
دوست دارم بشنوم آواز او
او که می خواند به گوشم عشق را
می تراود از نگاهش سادگی
زنده می دارد درونم عشق را
*
خالی از نیرنگ و بی آلایش است
مهربان و دوست با گلبوته ها
در میان قلب های آهنین
او فقط همصبحت گلپونه ها
*
دور ازهر کینه و رنج حسد
مهربان و گرم و خوب و با صفا
حرف هایش شوق پرواز منست
مانده جای پای او روی وفا
*
رو سفیدم می کند با پاکیش
او که می رنجد زاشک مردمان
در میان گریه های هرشبم
میکشد دست نوازش روی جان
*
لایق زیبا ترین حرف منست
او که می داند بهای صبر من
هر که نشناسد مرا باکم که نیست
اوست می داند که تنها قدر من
*
در حضور خالق یکتای خود
سرفرازم از و جود گرم او
من اگر می بازم این دنیا ولی
باز می بالم به حجب و شرم او
*
نازنین یاری که همراه منست
روزو شب در روزگار پرحسد
هرکجا در تنگنا افتاده ام
او می آید تا به فریادم رسد
*
ره نیابد هیچ شیطانی به او
او مرا تا بیکران ها برده است
گرچه من تنهای تنها مانده ام
او مرا تا آسمان ها برده است...
+ نوشته شده در جمعه 1386/09/16ساعت 9:23 قبل از ظهر توسط mmk |
روی تو را ز چشمه نور آفریدهاند لعل تو از شراب طهور آفریدهاند خورشید هم به روشنی طلعت تو نیست آیینه تو را ز بلور آفریدهاند پنهان مکن جمال خود از عاشقان خویش خورشید را برای ظهور آفریدهاند منعم مکن ز مهر خود ای مه! که ذره را مفتون مهر و عاشق نور آفریدهاند خیل ملک ز خاک در آستان تو مشتی گرفته، پیکر حور آفریدهاند عیسی وظیفه خوار لب روحبخش توست کز یک دم تو، نغمه صور آفریدهاند از پرتو جمال تو در کوه و بر و بحر سینای عشق و نخله طور آفریدهاند آلودهایم و بیم به دل ره نمیدهیم از بس تو را رحیم و غفور آفریدهاند سرمایه سرور دل ما ز درد توست درد تو را برای سرور آفریدهاند عمری اسیر هجر تو بود و فغان نکرد بنگر دل مرا چه صبور آفریدهاند از نام دلربای تو همت گرفتهاند تا برج آخرین مشهور آفریدهاند عشاق را به کوی وصال تو ره نبود این راه دور را به مرور آفریدهاند (پروانه) را در آتش هجران خود مسوز کو را برای درک حضور آفریدهاند
+ نوشته شده در پنجشنبه 1386/09/15ساعت 6:11 بعد از ظهر توسط mmk |
روزی که شیطان تلفنی تماس گرفت و بی مقدمه گفت: "حاضرم رؤیای تو را تبدیل به واقعیت کنم"، به ناگاه شوکه شدم! باورم نمی شد! تنم خیس عرق شده بود! وحشت و ترس سرا پای وجودم را فرا گرفته بود! به هر زحمتی که بود خودم را جمع کردم و بالاخره قراری برای مصاحبه گذاشتم.
جناب شیطان با دو ساعت تاخیر حاضر شد. وقتی هم که رسید عذرخواهی کرد و گفت: مأموریت خطیری پیش اومد که از دوستان ساخته نبود و می بایست خودم انجام می دادم. پیش از انجام مصاحبه گفتم: با چه تضمینی باور کنم که در جریان مصاحبه بر مبنای صداقت در گفتار سخن خواهی گفت؟ خندید و گفت: دلیلی ندارد دروغ بگویم. چون من به حربه ای مجهزم که اگر پرده از تمام اسرار من برداشته شود باز هم می توانم به خواسته های خود دست یابم. گفتم: چه حربه ای؟ جواب داد: غفلت؛ انسانها را به خواب نوشین غفلت می برم و آن وقت نقشه هایم را عملی می کنم. سوگند یاد می کنم که تا انتقامم را باز نستانم شما آدمیان را لحظه ای آسوده نخواهم گذاشت، پیوسته بر سر راهتان در کمین می نشینم و راهزن راهتان می شوم. اکنون ببینید چگونه راه نجات را بر شما خواهم بست. متن مصاحبه: عبدالله: خودتان را معرفی کنید. شیطان: فردی هستم از طایفه جن. مسمی به اسم خاص "ابلیس" و مشهور به اسم عام "شیطان"؛ البته اسامی و اوصاف دیگری هم دارم که چندان معروف نیستند نظیر وسواس، خنّاس، عزازیل، عفریت، شیصبان، حارث، مارد، غوی، رجیم، ابو مره، ابولبین، مذموم، مرید و…(1) عبدالله: پیشه و شغل شما چیست؟ شیطان: مشاغل فراوانی دارم؛ گاهی مسافر کشم؛ سر دو راهی حق و باطل می ایستم و مسافران را در جاده گمراهی در بس به سفر جهنم می برم. گاهی کشاورزم و بذر کینه و نفاق را در زمین دلها می افشانم. گاهی نقاشم؛ رنگ بطلان به چهره حقیقت می زنم و جامه کژی برقامت راستی می پوشانم. گاهی هم خلبانم؛ با بالهای وسوسه و القاء آنقدر بر فراز قلب آدمی چرخ می زنم تا باند مناسب برای فرود بیابم.(2) عبدالله: دشمنی دیرینه ات با آدمی زاد از کجا سرچشمه می گیرد؟ شیطان: ماجرا از آن روزی شروع شد که صحنه آرای خلقت، دست به کار آفرینش آدم شد.(3) ملائک نه از روی اعتراض که از روی کنجکاوی گفتند: این موجود خاکی که می آفرینی بر روی زمین فسادها خواهد انگیخت و خونهای بسیارخواهد ریخت.اگر قصد تو طاعت بردن است که ما در فرمانبری مطاعیم. واگر مقصود تو تسبیح و تقدیس است که ما پیوسته در این کاریم.(4) با ما بگوحکمت این کار در چیست؟ او در جواب فرمود: در این کار رازهاییست سر به مهر؛ من آنچه را که در خشت خام می بینم شما در آینه هم نخواهید دید.(5) اینچنین بود که خالق به واسطه این مخلوق نوپای دو پا به خود بالید و بر ما فخر فروخت؛ آنگاه فرمانمان داد که: "در مقابل این مخلوق خاکی به خاک سجده فرو افتید!" تمامی فرشتگان بی درنگ برآدم سجده بردند. این فرمان اما بر من بسیار گران و سنگین بود، چه آنکه من سوابقی درخشان داشتم، تنها 6000هزار سال(6)(با حساب شما البته صد و نه میلیارد و پانصد میلیون سال دنیا(7))، خالصانه خدای را در آسمانها دوشادوش فرشتگان پرستیده بودم، آنقدر مستغرق در عبادت بودم که فرشتگان گمان می کردند که من نیز چون آنها فرشته ام، من نتوانستم بار این خفت را به دوش کشم. هر چه باشد آفرینش من از آتش بود وخلقت او از خاک، برتری من بر او چون آفتاب روز، روشن بود، من کجا می توانستم بر انسانی خاکزاد سجده برم. آری، آن روز گستاخانه در برابر خالق ایستادم و متکبرانه از این فرمان سر باز زدم. این شد که از درگاه ربوبی اش رانده شدم. از آن زمان به بعد کینه آدم را سخت به دل گرفتم و هر روز آتش این کینه در دلم شعله ورتر می شود. عبدالله: این عبادتهای خالصانه که گفتی چگونه ترا از این تکبرورزی بازنداشت؟ شیطان: من به زعم خود از روی خلوص خدای را می پرستیدم حال اینکه از ابتدا شائبه شرک و نفاق در خداپرستی ام راه داشت و این امتحان، شرک و نفاقم را آفتابی کرد. عبدالله: با چه شیوه و شگردی انسانها را به دام می افکنی؟ با روش منحصر به فرد " گام به گام". (8) من به طور معمول کارم را در چند مرحله انجام می دهم؛ نخست از طریق وسوسه های تحریک آمیزخود، افکاری پلید را بر قلب انسان القا می کنم، آنگاه آن اندیشه زشت را نیک جلوه می دهم، سپس در مرحله عمل با تزیینات گوناگون، اشتیاق فرد را برای ارتکاب گناه برمی انگیزم. این را هم اضافه می کنم که در مقام روش اساساً با حصر گرایی مخالفم؛ بر این باورم که همیشه نمی توان با روشی واحد به صید شکار رفت. وسوسه، تزیین و حتی تسویل، شاید برای اغلب انسانها سودمند افتد، اما حریم دفاعی برخی انسانها گاهی نفوذ ناپذیر است؛ اینجاست که ناگزیرم به حربه های دیگری چون وحی، نسیان و ایجاد فراموشی متوسل شوم.(9) البته هنرمندیهای دیگری هم دارم؛ مثلا در هیئت و قالب اجسام، تمثل و تجسم می یابم و از این رهگذر، ابنای آدم را به سراشیبی سقوط در پرتگاه تباهی و عصیان، سوق، که چه عرض کنم، هل می دهم.(10) عبدالله: بزرگترین آرزوی شیطان چیست؟ گفتن ندارد اما اغوای تمامی آدمییان در همه ادوار و اعصار تنها آرزوییست که در سر می پرورانم. عجبا! من فقط شما را سوی گناه خواندم؛ شما اما به سوی گناه دویدید، اگرطعم گناه در ذائقه شما شیرین افتاد دیگر چرا مرا مقصر و مسوول این تباهی و گمراهی می انگارید؟ عبدالله: کدام عمل انسانها بیش از همه تو را خشمگین می کند؟ شیطان: هر چند خوش ندارم از ابرازش اما برخی انسانها برحسب عادت، با سجده های طولانی، مدام مرا آزار می دهند و بینی مرا به خاک مذلت می مالند. عبدالله: کدام عملشان تو را بیشتر خوشحال می کند؟ شیطان: برای من بسی مسرت بخش است اینکه آدمی پشت سر هم گناه کند و توبه را مدام به تاخیر بیاندازد. عبدالله: عجیبترین عمل انسانها کدام است؟ شیطان: برسر سفره گناه می نشینند و از هر گناهی لقمه ای بر می گیرند، آنگاه معترضانه برمن خشم می آورند که سفره گناه را تو پهن کردی. عجبا! من فقط شما را سوی گناه خواندم؛ شما اما به سوی گناه دویدید، اگر طعم گناه در ذائقه شما شیرین افتاد دیگر چرا مرا مقصر و مسوول این تباهی و گمراهی می انگارید؟!(11) عبدالله: شاید انسانها پر بیراهه نمی روند که تو را مقصر می دانند؟ شیطان: چنین نیست. رسالت اغواگری را خداوند خود بر دوش من نهاده است؛ پست تبهکاری و اضلال از ناحیه خداوند به من اعطا شده است. او خود فرموده که هر که را از فرزندان آدم می توانم بلغزانم؛ با سواره نظام و پیاده نظام بر آنها بتازم؛ در ثروت و فرزند شریکشان گردم والبته من جز فریب و دروغ نویدشان نخواهم داد.(12) عبدالله: چه اموری زمینه های نفوذ تو را بیش از پیش فراهم می کنند؟ زمینه های نفوذ من البته بی شمارند اما نقطه ضعفها، حساسیت ها، حقارت ها، حسادت ها، رقابت ها، محرومیت ها، عقده ها، شهرت طلبی ها، شهوترانی ها، افزون خواهی ها و... مناسبترین زمینه هایی(بخوانید زمین هایی) هستند که درخت دشمنی و بستر نفوذ مرا بارور می کنند. تبیان: اگر اجازه بفرمایید سوال را قدری خصوصی تر کنیم. شما آیا ازدواج هم کرده اید؟ شیطان: آری، من در اوان جوانی با دختری به نام"لهبا" فرزند"روحا" از طائفه جن ازدواج کردم.(13) عبدالله: این ازدواج ثمره ای هم داشت؟ شیطان: البته که داشت. حاصل این ازدواج فرزندان بی شماری بودند که در وجود آمدند.(14) عبدالله: سرنوشت آنها چه شد؟ شیطان: در زمانهای کهن پیش از خلقت انسانها، میان طوایفی از جن و نسناس(طایفه ای به جای انسانهای فعلی) جنگ و خونریزی بالا گرفت و خداوند فرشتگان را فرمود که به زمین هبوط کنند، آنها هر دو طائفه از جمله فرزندان مرا به هلاکت رساندند و من از آنجا که خداپرست بودم از این معرکه جان سالم به در بردم.(15) آنگاه فرشتگان مرا به آسمان بردند و من در کنار ایشان، خدای را به جد می پرستیدم تا اینکه سخن از خلقت و خلافت آدم به میان آمد و در پی نافرمانی ام از آن جمع رانده شدم. عبدالله: آیا در میان طائفه خود هواخواه و طرفدار هم داری؟ شیطان: نه تنها در میان قبیله خود که حتی در میان انسانها نیز. عبدالله: متوجه منظور شما نشدم یعنی می فرمایید انسانها هم به سوی تو دست دوستی دراز می کنند؟ شیطان: تعجب کردید؟! آری! عده ای هستند که مرا ارباب و سرپرست خود می انگارند، کارگزاران وخدمتگزارانی وفادار که اهداف شوم و توطئه های پلید مرا به خوبی جامه عمل می پوشانند.(16) برسر سفره گناه می نشینند و از هر گناهی لقمه ای بر می گیرند، آنگاه معترضانه برمن خشم می آورند که سفره گناه را تو پهن کردی. عبدالله: قلمرو فعالیتهای شیطان تا چه اندازه می تواند باشد؟ شیطان: تنها در حوزه امور تشریعی مجال جولان دارم، یعنی اعمالی که بشر از روی تکلیف ملزم به انجام آنهاست؛ امور تکوینی از قلمرو نفوذ و سلطه من بیرون است؛ باید اعتراف کنم که در حوزه تشریع نیزدست من بسته است چرا که فعالیتم منحصر به اندیشه و روان(و نه جسم) آدمی است؛ آن هم در حدود دعوت واجابت؛ همین وبس. عبدالله: حرف آخر؟ شیطان(در حالیکه چهره اش از شدت خشم برافروخته بود): سوگند یاد می کنم که تا انتقامم را باز نستانم شما آدمیان را لحظه ای آسوده نخواهم گذاشت، پیوسته بر سر راهتان در کمین می نشینم و راهزن راهتان می شوم. اکنون ببینید چگونه راه نجات را بر شما خواهم بست.(17) 1- صالحی حاجی آبادی، نعمت الله، شیطان در کمینگاه 2- در سوره اعراف آیه 201 می خوانیم: "ان الذین اتقوا اذا مسهم طائف من الشیطان تذکروا فاذا هم مبصرون" ترجمه: هنگامی که اهل تقوی دچار وسوسه های شیطان می شوند به یاد خدا می افتند و ناگهان بینا می گردند. طائف یعنی طواف کننده؛ گویا شیطان همچون طواف كنندهاى پیرامون فكر و روح انسان پیوسته گردش مىكند تا راهى براى نفوذ بیابد؛ ویاد خدا اکسیری است که ابرهای تیره و تار وسوسه ها ی شیطان را کنار می زند. 3- بقره/30 4- پیشین 5- پیشین 6- نهج البلاغه، خطبه 192، حضرت در این خطبه که به خطبه "قاصعه" مشهور است می فرمایند: شیطان 6000 سال خدا را عبادت کرد که معلوم نیست از سالهای دنیوی است یا اخروی. 7- از نظر قرآن، هر روز آخرت به اندازه پنجاه هزار سال دنیاست(معارج/3) بنابراین چنانچه سالهای عبادت شیطان اخروی باشد از حاصل ضرب این دو، عدد یاد شده به دست می آید. 8- نور/21 9- کهف/63 10- در تفسیر آیه 48 از سوره انفال برخی از مفسران قائلند به اینکه شیطان درقادر است درقالب اجسام نیز تمثل یابد؛ ر.ک: مطهری، مرتضی، آشنایی با قرآن3، صص 109-108 11- ابراهیم/22 12- اسراء/24 13- تفسیر برهان جلد 2 ذیل آیات سوره حجر در داستان خلقت آدم . 14- پیشین 15- پیشین 16- نحل/100ونیزناس/5 17- اعراف/16روز مصاحبه:
پی نوشت ها:
+ نوشته شده در چهارشنبه 1386/09/14ساعت 5:27 قبل از ظهر توسط mmk |
به خاکی بودن جسم انسان قسم
به اندوه ی قلب یتمان قسم
به آن ناله های عمیق و ضعیف
به آه و به اشک و به افغان قسم
به دشت شقایق٬ به گلبانگ رود
به نجوای ابر و باران قسم
به پهنای بحر همین آسمان
به کشتی هلال درخشان قسم
به دیباجه مرگ٬ به ساز رحیل
به عمر گذشته به حرمان قسم
به قهر الهی٬به این خاکیان
به ابر و تگرگ و به توفان قسم
به قدسیت شعر٬ به آواز نی
به شور و نوا ی خروشان قسم
به ماه و به خورشید٬ به دور فلک
به عقد ثریا٬ به دوران قسم
به عشاق ناکام این روزگار
به قلب شکسته٬به هجران قسم
به قدسیت عشق ی دوشیزه ی
به عشق نخستین٬ به جانان قسم
به عهد قدیمی که دادی بباد!
به پاکی اشکم٬ به وجدان قسم
که مهر تو بر دل بود جاویدان!!!
به هر چه که دانی٬ به ایمان قسم
+ نوشته شده در دوشنبه 1386/09/12ساعت 4:45 قبل از ظهر توسط mmk |
