یک روز، صبح زود، ازل بود یا ابد                                 فرقی نمی‎کند، سر این راه نا بلد

از بوذرجمهر حکیم پرسیدند که: کدام عطیه است که از جانب خدا بهترین چیزهاست؟

از مظلوميت تا غربت راهي نيست; چنانكه مظلوميت مسير هميشگي غربت است ...
آن‏گاه كه قلم برداشتي و خواستي از غربت مولايت‏ بنويسي; اما دريغ از حافظه‌ي تاريك تو و ذهن خاموش قلم!
تو خود خوب مي‏داني كه از چشم‏انتظاري چيزي نفهميدي! تو نه محبي و نه عاشق!
آنگاه كه ادعاي عاشقي كردي و از جمعه‏هايت‏ به سادگي گذشتي!
آنگاه كه سوختي و ناله سردادي و دست‏ به دعا برداشتي، اما نه براي ظهور!
افسوس كه واغربتاي آن‏كس در كار جهان مي‏پيچد كه در اين مصيبت غريبي سهيم نباشد. افسوس كه تو خود غربت را سبب مي‏شوي . از چه دم مي‏زني؟ به كه مي‏گويي؟
آنان كه دم از وفا مي‏زنند وعده را از ياد برده‏اند .
پاي جان به ميان آيد همه خاموشند!
آري شايد هركس را سوداي كاري است!
آنان كه اشتياق صحبت او را مدعي‏اند، به خلوت شبانه بر نمي‏خيزند!
آنان كه (والمسارعين اليه في قضاء حوائجه) را زمزمه مي‏كنند، كجايند هنگام حاجتش؟! پاي بي‏رمق را بهانه مي‏كنند و شانه‏هاي بي تقصير خود را بالا مي‏برند؟!
آنان كه آرزوي (والمستشهدين بين يديه) دارند، جان گرامي را در ترازوهاي رژيم مصرف روزانه خرج مي‏كنند .
آنان كه قانون گمرك و تسهيلات و ترانزيت و ترافيك ماشين و غيره را خوب مي‏دانند، در قانون‏گذاري دل‏هاي پريشان و يخ‏زده‏ي بي انتظار، مهارتي خرج نمي‏كنند!
شاعري كه نظم غزل‏هايش به آهنگ صميمي رفيق دوران كودكي‏اش است، را چه انتظاري است؟ موسيقي‏هايي كه چنگ بر افكار مقدس مي‏زنند و مفهوم زيباي انتظار را مي‏بلعيد! چه مي‏گويي؟!
اكنون دوره‏ي عطر و ادكلن‏هاي آمريكايي است و شميم صبح جمعه از ياد رفته!
دوره‏ي (پارك‏هاي ملاقات) و (سينماهاي شهرت) و (ايستگاه‏هاي غفلت‏) است .
چه كسي در انديشه‏ي ملاقات با اوست؟
اكنون صداي بوق ماشين‏هاي آخرين‏سيستم و آواي موبايل و ژست‏هاي بيگانه آن، صداي پاي انتظار را به گوش كسي نمي‏رساند .
آپارتمان‏ها و برج‏هاي بلند، غروب جمعه را فراموش كرده و تو از غروب آسمان، سرخي را ميداني كه طبق عادت به سياهي مي‏رود!
چيز عجيبي نيست . اينجا، همه در شهر مسلمانان، نقش خوب بودن هم يادشان رفته . مقدسات را بايد در موزه‏ي شهرها ببيني .
فرق دختر و پسر را نمي‏داني .
اماكن مقدسه كم كم به جاي زائران مشتاق، جاي خود را به توريست‏هاي بين المللي خواهد داد ... دلم از اين دنيا گرفته .
حس مي‏كنم قطره اشكي هستم بر روي گونه‏هاي زمين .
دلم عصر جمعه‏اي شده است ...
مردم!
نگاه آسمان را بخوانيد .
غروب جمعه را بفهميد .
چشم‏هايتان را به سرخي‏اش عادت دهيد.
غروب جمعه انعكاس آه دلتنگ زهراست .
فرياد بلندي است در بغض فروخورده‏ي خورشيد .
يادي از دلتنگي‏هاي عاشوراست .
يادگار زماني است كه آسمان فهميد زين پس بايد به انتظار بنشيند . آسماني كه آن ‏روز شاهد فروپاشي زمين بود . شاهد آن نگاهي كه تا ابد روي نوك نيزه‏اي مات ماند! نگاهي كه مي‏گفت:

اين الطالب بدم المقتول بكربلاء
اللهم عجل لوليك الفرج
آمين يا رب‌العالمين

رستني ها كم نيست من و تو كم بوديم
خشك و پژمرده و تا روي زمين خم بوديم
گفتني ها كم نيست من و تو كم گفتيم
مثل هذيان دم مرگ از آغاز چنين درهم و برهم گفتيم
ديدني ها كم نيست من و تو كم ديديم
بي سبب از پاييز جاي ميلاد اقاقي ها را پرسيديم
چيدني ها كم نيست مو تو كم چيديم
وقت گل دادن عشق روي دار قالي
بي سبب حتي پرتاب گل سرخي را ترسيديم
خواندني ها كم نيست من وتو كم خوانديم
من و تو ساده ترين شكل سرودن را
 در معبر باد با دهاني بسته وا مانديم
من و تو كم بوديم من و تو اما
در ميدان ها اينك اندازه ما ميخوانيم

جانا به غريبستان چندين به چه مي ماني

باز آ تو از اين غربت تا چند پريشاني

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم

يا نامه نمي خواني يا راه نمي داني

گر نامه نمي خواني خود نامه تو را خواند

ور راه نمي داني در پنجه ره داني

باز آ كه در آن محبس قدر تو نداند كس

با سنگدلان منشين چون گوهر اين كاني

اي از دل و جان رسته دست از دل و جان شسته

از دام جهان جسته باز آ كه ز بازاني

هم آبي و هم جويي هم آب همي جويي

هم شير و هم آهويي هم بهتر از ايشاني

چند است ز تو تا جان تو طرفه تري يا جان

آميخته اي با جان يا پرتو جاناني

نور قمري در شب قند و شكري بر لب

يا رب چه كسي يا رب اعجوبه ي رباني

هر دم ز تو زيب و فر از ما دل و جان و سر

بازار چنين خوشتر خوش بدهي و بستاني

از عشق تو جان بردن وز ما چو شكر مردن

زهر از كف تو خوردن سرچشمه ي حيواني