در خود خروش ها دارم، چون چاه، اگر چه خاموشم
مي جوشم از درون هر چند با هيچکس نمي جوشم
گيرم به طعنه ام خوانند: « ساز شکسته! » مي دانند،
هر چند خامشم اما، آتشفشان خاموشم
فردا به خون خورشيدم، عشق از غبار خواهم شست
امروز اگر چه زخمش را، هم با غبار مي پوشم
در پيشگاه فرمانش، دستي نهاده ام بر چشم
تا عشق حلقه اي کرده است، با شکل رنج در گوشم
اين داستان که از خون گُل بيرون دمد، خوش است، اما
خوشتر که سر برون آرد، خون از گُل سياووشم
من با طنين خود بخشي از خاطرات تاريخم
بگذار تا کند تقويم از ياد خود فراموشم
مرگ از شکوه استغنا با من چگونه برتابد؟
با من که شوکرانم را با دست خويش مي نوشم

دارا موبایل دارد سارا حجاب ندارد* یک عمر خوانده بودیم داراانار دارد* در دستهایش امروز سارا تفنگ دارد* با دشمنان دارا او قصد جنگ دارد*هنگام جنگ دادیم صدها هزار دارا*هم کوچه های ایران مشکین زاشک سارا*سارا لباس پوشید با جبهه هاعجین شد*در فکه و شلمچه دارا به روی مین شد *چندین هزار دارا باکلاهخود وسر بند*یا تکه تکه گشتند یا که اسیر ودربند*سارای دیگری در مهران شده شهیده*داراکجاست او در اروند ارمیده* صد ها هزار سارا چشمی به حلقه در *از یک طرف دیگر چشمی زخون دل تر* سارا سوال می کرد دارا کجاست اکنون* دیدند شعله ها را در قایقش به مجنون* خون حیات دارا خون حیات دین است *روحش به عرش و جسمش مفقود درزمین است* در آن زمانه رفتند صد ها هزار دارا*در این زمانه گشتند صدها هزار دارا* هنگام جنگ دارا گشته اسیر و دربند*دارای این زمانه با بنز رود به دربند*درآن زمانه سارا با جبهه ها عجین شد* در این زمانه ناگه چادر لباس جین شد* دارای ان زمانه بی سر درون کرخه *سارای این زمانه در کوچه با دوچرخه* با چفیه ای که گلگون از خون صد چو داراست*سارا خود از برای جلب نظر بیاراست* ان مقنعه ور افتاد جایش فکل در آمد* سارابه قول دشمن از املی در امد* دارا وگوشواره ! حقا که شرم دارد* دردستهایش امروز اوبند چرم دارد* با خون و چنگ و دندان دشمن زخانه راندیم* اما به ماهواره در خانه اش کشاندیم* جای شهید اسم خواننده روی دیوار* آنها به جبهه رفتند اینها شدند طلبکار***

مردی چهار پسر داشت. آنها را به ترتیب به سراغ درخت گلابی ای فرستاد که در فاصله ای دور از خانه شان روییده بود:
پسر اول در زمستان، دومی در بهار، سومی در تابستان و پسر چهارم در پاییز به کنار درخت رفتند.
سپس پدر همه را فراخواند و از آنها خواست که بر اساس آنچه دیده بودند درخت را توصیف کنند .
پسر اول گفت: درخت زشتی بود، خمیده و در هم پیچیده.
پسر دوم گفت: نه.. درختی پوشیده از جوانه بود و پر از امید شکفتن.
پسر سوم گفت: نه.. درختی بود سرشار از شکوفه های زیبا و عطرآگین.. و باشکوهترین صحنه ای بود که تابه امروز دیده ام.
پسر چهارم گفت: نه!!! درخت بالغی بود پربار از میوه ها.. پر از زندگی و زایش!
مرد لبخندی زد و گفت: همه شما درست گفتید، اما هر یک از شما فقط یک فصل از زندگی درخت را دیده اید! شما نمیتوانید درباره یک درخت یا یک انسان براساس یک فصل قضاوت کنید: همه حاصل انچه هستند و لذت، شوق و عشقی که از زندگیشان برمی آید فقط در انتها نمایان میشود، وقتی همه فصلها آمده و رفته باشند!
اگر در ” زمستان” تسلیم شوید، امید شکوفایی ” بهار” ، زیبایی “تابستان” و باروری “پاییز” را از کف داده اید!
مبادا بگذاری درد و رنج یک فصل زیبایی و شادی تمام فصلهای دیگر را نابود کند!
زندگی را فقط با فصلهای دشوارش نبین ؛
در راههای سخت پایداری کن: لحظه های بهتر بالاخره از راه میرسند!
همیشه همینطوری نمیمونه که: زندگی گلابی تر از این حرفاس!

لخت شدم تا در آن هوای دل انگیز
پیکر خود را به آب چشمه بشویم
وسوسه می ریخت بر دلم شب خاموش
تا غم دل را بگوش چشمه بگویم
آب خنک بود و موجهای درخشان
ناله کنان گرد من به شوق خزیدند
گویی با دست های نرم و بلورین
جان و تنم را بسوی خویش کشیدند
بادی از آن دورها وزید و شتابان
دامنی از گل بروی گیسوی من ریخت
عطر دلاویز و تند پونه وحشی
از نفس باد در مشام من آویخت
چشم فروبستم و خموش و سبکروح
تا به علف های ترم و تازه فشردم
همچو زنی که غنوده در بر معشوق
یکسره خود را به دست چشمه سپردم
روی دو ساقم لبان مرتعش آب
بوسه زن و بی قرار تشنه و تب دار
ناگه در هم خزید ...
راضی و سرمست
جسم من و روح چشمه سار گنه کار