غمي  از  رفتن   و    ماندن   ندارم

                    اسير   دست   تقديرم   من   امشب

                بزن  از  من   بشو   رنگ  گناهان

                    ببين  دنياي   تقصيرم  من  امشب

                دو  روز   زندگي   ارزش   ندارد

                     بزن باران  از آن  سيرم من امشب

               بزن که خانه زندان است  از  درد

                     در اين زندان به زنجيرم من امشب

               بزن  که   با   تو  دارم   خاطراتي

                     ببين  با  لحظه درگيرم  من   امشب

بزن  که  گريه هاي  واپسين  است

بزن باران که  مي ميرم  من  امشب 

این آخر زندگیه باید که تنها بمیرم

تنها تو اوج بی کسی آروم بگیرم

باید برم باید برم

آخ که چه سنگین میزنه این نفسای آخرم

اگه يار ديگروني من هنوز عاشقت هستم

با وجودي كه گفتي ديگه قهري تا قيامت

با تموم سادگيهام گفتم اما به سلامت

شايد اين خوابه كه ديدم ، هرچي حرف از تو شنيدم

قلب ناباور من گفت : من به عشقم نرسيدم

پيش از اين نگفته بودي غير ما كسي رو داري

توي گريه ، توي شادي سر رو شونه هاش بذاري

تو رو مي بخشم و هرگز ديگه يادت نمي اُفتم

برو زيباي عزيزم ، تو گروني من چه مفتم

همه رفتند کسی با ما نموندش
کسی خط دل ما را نخوندش
همه رفتند ولی این دل مارا
همون که فکر نمیکردیم سوزوندش

شبا که تنها توی راهی
محو نگاه اون ستاره هائی
یادت باشه که یارت
یه گوشه ای نشسته تو تنهائی
حرفات همش حرف از دوستت دارم بود
چشات میگفت دلت گرفتارم بود
چشات میگفت دلت گرفتارم بود

یادم بمون یه وقت نرم ز یادت
یادت باشه یادت باشه
کی بود که هی عشقو نشون میدادت
شبا که تنها توی راهی
محو نگاه اون ستاره هائی
یادت باشه که یارت
یه گوشه ای نشسته تو تنهائی
دل ناگرونم که ز یادت برم
نمیره این غصه دیگه از سرم
یادم بمون ای مهربون
یه وقت نشی نامهربون

  برف رو سیاه کنی 

  یه بوسه به آتش بزنی 

  یه نفس عمیق زیر آب بکشی 

  اون موقع من می تونم تو رو فراموش کنم. 

قانون تو تنهايي من است
و تنهايي من قانون عشق
و عشق ارمغان دلدادگيست
و اين سرنوشت سادگيست !
* * *
چه قانون عجيبي
چه ارمغان نجيبي
و چه سرنوشت تلخ و غريبي
كه هر بار ستاره هاي زندگي ات را
با دستهاي خود
راهي آسمان پر ستاره’ اميد كني
و خود در تنهايي و سكوت
با چشمهايي خيس از غرور
پيوند ستاره ها را به نظاره بنشيني
و خموش و بي صدا
به شادي ستاره هاي از تو گشته جدا
دل خوش كني
و باز هم تو بماني و تنهايي و دوري
و باز هم تو بماني و
يك عمر صبوري .......!

مگر نبايد مي گفتم
اگر خواستي بباري
تلنگري به اين پنجره بزن
مي خواهم تو بباري و من
خيسِ ملكوت شوم
اين روياي شاعرانه نيست
تو گريه مي كني و فرشته ها
ستاره جمع مي كنند ومي پاشند
به آسمان
تو رو مي كني به اين افتاده كه
بر خيز عاشق باش
حضرت عشق مرا شاعر مي نامد
چرا؟
مگر نبايد مي گفتم
هر وقت خواستي بيايي
بگو قلم بردارم
تا سوگندت
فراموش نشود ..